|
Γράφει ο/η kavlomenopalikari@yahoo.gr
|
|
Γεια σας είχα ξαναγράψει αυτήν την ιστορία αλλά δεν την είχα σε πεζά
γράμματα και δεν δημοσιεύτηκε. Είμαι ο Μπάμπης και είμαι 27 ετών.
Δουλεύω σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών, μεγάλη αλυσίδα, αλλά δεν
λέω όνομα γιατί δεν νομίζω να επιτρέπεται.
Εφτιαχνα κάποια cd όταν είδα ότι μια κοπέλα περίμενε κοιτώντας κάποιες
συσκευές. Πλησίασα με τον πούτσο να με ενοχλεί. Είχε αρχίσει να
πρήζεται από την καύλα. Την ρώτησα ευγενικά.
Εκείνη με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω και είπε
- Θέλω να ρωτήσω για αυτήν την συσκεύη
Της είπα στο περίπου τις δυνατότητες της συσκευής
αλλά δεν έπαιρνα τα μάτια μου από τα βυζάκια της. Ο πούτσος με πρόδωσε.
Αρχισε να φαίνεται από το τζήν μου και η κοπέλα δεν άργησε να το πάρει
χαμπάρι. Με κοίταξε και γέλασε,είπε
Το όνομα το είδε στο ταμπελάκι
- Ναι αλλά αν σκεφτείται τις δυνατοτητές του
- Θέλω να μου το αφήσεις φτηνότερο και εγώ θα σου το ξεπληρώσω
εγώ ίδρωσα και ξείδρωσα. Συνέβαιναν περιστατικά
τέτοιου τύπου με πελάτες, οι οποίοι πίστευαν ότι μπορώ να μειώσω τιμές
αλλά δεν ήμουν υπεύθυνος εγώ για αυτό και της το εξήγησα. Η Κάτια
λοιπόν (αυτό ήταν το ονομά της) ήρθε κοντά και είπε ψιθυριστά
- Που μπορώ να σε πάρω Μπάμπη;
εγώ δεν ήξερα τι να κάνω γιατί αυτό ήταν κάτι που δεν περίμενα αλλά ήθελα να κάνω. Να την γαμήσω χωρίς πολλά πολλά της είπα
- Πήγαινε στην πόρτα που λέει αποθήκη και περιμενέ
Η Κάτια κατευθύνθηκε εκεί εγώ πήγα στον υπεύθυνο και του είπα.
- Μπορώ να ξεκουραστώ λίγο τώρα;
Ο υπεύθυνος απάντησε
- Εντάξει δεν έχουμε και πελάτες, αλλά μην αργείς
Εγγραφείτε για να διαβάσετε περισσότερα... |
|
Διαβάστε περισσότερα...
|
|
Γράφει ο/η Ντίνα
|
Είμαι η Ντίνα και αποφάσισα και εγώ να γράψω για μια αξέχαστη
καλοκαιρινή ερωτική περιπέτεια, που έζησα πρόσφατα με ένα ζευγάρι. Το
χειμώνα μένω με τους δικούς μου στην Αθήνα, αλλά οι δικοί μου φεύγουν
κοντά στο Πάσχα για το νησί από όπου κατάγεται η μητέρα μου. Στο
οικόπεδο που είχε πάρει προίκα από τον παππού κτίσανε πριν από χρόνια
μαζί με τον πατέρα μου μια πανσιόν πολυτελείας, με πισίνα και όλα τα
κομφόρ. Αυτό έγινε μόλις άρχισε να αναπτύσσεται τουριστικά το νησί και
βλέποντας τις δυνατότητες για οικονομικά οφέλη που ανοίγονταν μπροστά
τους, εγκατέλειψαν τις άλλες επαγγελματικές τους υποχρεώσεις στην
πρωτεύουσα και αφοσιώθηκαν αποκλειστικά στην πανσιόν. Τους απασχολούσε
έξι με εφτά μήνες το χρόνο, κάποιες περιόδους με αυξημένη κίνηση οχτώ
με εννιά, και έβγαζαν λεφτά με το τσουβάλι. Καθάριζαν πάντως πολύ
περισσότερα από ό,τι κέρδιζαν και οι δύο μαζί δουλεύοντας όλο το χρόνο.
Έτσι μπόρεσαν να με στείλουν στην Ιταλία για σπουδές και να κάνω
παράλληλα τα ταξιδάκια μου στην Ευρώπη.
Τα καλοκαίρια φυσικά, πηγαίνω πάντα στο νησί και τους βοηθάω όσο μπορώ,
αν και ξεκλέβω μερικές μέρες για τις προσωπικές μου διακοπές με φιλικές
παρέες σε άλλα νησιά. Όταν είμαι στην πανσιόν τον περισσότερο καιρό τον
περνάω στη ρεσεψιόν, αφού μιλάω άπταιστα τρεις γλώσσες, ή στο γραφείο
όπου ασχολούμαι κυρίως με τα λογιστικά και τις παραγγελίες. Βλέπετε οι
δικοί μου χαίρονται για τις ικανότητες μου και μου αφήνουν το ελεύθερο
να πάρω διάφορες πρωτοβουλίες που θα βελτιώσουν την γενικότερη εικόνα
της οικογενειακής αυτής επιχείρησης. Έτσι βάζω σε εφαρμογή και ό,τι
γνώσεις έχω αποκτήσει ίσαμε τώρα από τις οικονομικές σπουδές που
παρακολουθώ στην Ιταλία.
Μόνο φέτος το καλοκαίρι παρέκκλινα κάπως από τα συνήθη καθήκοντα μου
και αυτό μόνο για δυο βδομάδες. Μία από τις γυναίκες που εκτελούσε χρέη
καμαριέρας πήρε άδεια επειδή ο άντρας της έπρεπε οπωσδήποτε να κάνει
μια εγχείρηση στη Θεσσαλονίκη. Ήμασταν στο μέσο της σεζόν και να βρεθεί
αντικαταστάτρια ήταν κάτι περισσότερο από αδύνατο. Έτσι μοιράστηκαν οι
δουλειές αναγκαστικά. Η δεύτερη καμαριέρα ανέλαβε την καθαριότητα,
σφουγγάρισμα και μάζεμα σκουπιδιών δηλαδή, σε όλα τα δωμάτια. Εγώ με τη
μητέρα μου αναλάβαμε το άλλαγμα των σεντονιών στα κρεβάτια, των
πετσετών στα μπάνια και το χαρτί υγείας στις τουαλέτες. Δεν μπορώ να πω
ότι με ενθουσίαζε η ιδέα, εγώ που είχα καλομάθει τόσα χρόνια να τα έχω
όλα έτοιμα και να ασκώ μόνο διοικητικά καθήκοντα, όμως ήταν κάτι που
έπρεπε να γίνει. Μετά από δυο τρεις μέρες δεν με πείραζε καθόλου και αν
δεν ακουγόταν παρατραβηγμένο θα έλεγα πως το απολάμβανα κιόλας.
Εκείνη την περίοδο ήρθε στο νησί ένα ζευγάρι Ιταλών που θα έμενε σε
εμάς. Ο άντρας ήταν ψηλός τριαντάρης, με λεπτό σώμα, όμορφα ευγενικά
χαρακτηριστικά, κοντά κουρεμένα τα μελαχρινά του μαλλιά και φωτεινά
μαύρα μάτια. Το πρότυπο του Λατίνου εραστή, με δυο λόγια. Η γυναίκα από
την άλλη ήταν μια εκρηκτική ξανθιά, είκοσι πέντε χρονών περίπου, με
απίθανο κορμί, μακριά λεπτά πόδια, μικρό στητό στήθος, μέση δαχτυλίδι
και πεταχτό στρογγυλό κωλαράκι. Το πρόσωπο της είναι πέρα από κάθε
περιγραφή: Μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια, αισθησιακά κόκκινα χείλη και ένα
υπέροχο λαμπερό χαμόγελο. Ήταν ομολογουμένως ένα από τα πιο ταιριαστά
ζευγάρια που έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου και δεν χόρταινα να τους
κοιτάω. Επιπλέον ήταν πολύ ευγενικοί και οι δυο τους, εγκάρδιοι και
πρόσχαροι με όλους. Και από την στιγμή που έμαθαν ότι σπούδαζα στη χώρα
τους όποτε με έβλεπαν μου χαμογελούσαν φιλικά και συχνά με προσκαλούσαν
'να βγω μαζί τους. Το ήθελα και μάλιστα πολύ, ωστόσο δεν έτυχε να
κάτσει η φάση τουλάχιστον την πρώτη βδομάδα της παραμονής τους στην
πανσιόν μας. Ήταν να μείνουν άλλες πέντε μέρες, αλλά τελικά παρέτειναν
τις διακοπές τους προς μεγάλη μου χαρά και να πως έγινε:
Εγγραφείτε για να διαβάσετε περισσότερα... |
|
Διαβάστε περισσότερα...
|
|
Γράφει ο/η Ανώνυμη
|
Ερωτικές Ιστορίες - xxxstory - Sex Stories - «Όχι κύριε… λάθος κάνετε» είπα για χιλιοστή φορά και έκλεισα το τηλέφωνο.
Τα νεύρα μου είχαν γίνει σμπαράλια. Όλα άρχισαν από την στιγμή που ο
άντρας μου αποφάσισε να βάλει αγγελία, σε μια εφημερίδα δωρεάν
αγγελιών, για να πουλήσει το παλιό αυτοκίνητο. Θα μου πείτε κακό είναι
αυτό; Καθόλου αν δεν μπερδευόταν το τηλέφωνο μας με το τηλέφωνο μιας
άλλης αγγελίας!
Ναι… σωστά ακούσατε. Οι βλάκες της εφημερίδας ή ο δαίμων του
τυπογραφείου όπως λένε αυτοί τις κοτσάνες που κάνουν, έβαλαν το
τηλέφωνο μας σε μια ροζ αγγελία…
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Την ημέρα λοιπόν που
περιμέναμε να δημοσιευτεί η αγγελία για το αυτοκίνητο άρχισαν να μας
παίρνουν διάφορα ύποπτα τηλεφωνήματα. Αρχικά νομίζαμε ότι κάποιος είχε
πάρει λάθος αριθμό… Μετά όταν κάποιος ξαναπήρε τηλέφωνο και ζήτησε να
του στείλουμε μια άγρια κοπέλα αρχίσαμε να πιστεύουμε ότι κάποιος μας
έκανε φάρσα… Όταν όμως τα τηλεφωνήματα άρχισαν να πληθαίνουν και δεν
σταματούσαν ούτε το βράδυ καταλάβαμε ότι κάτι ύποπτο συνέβαινε… Έτσι
όταν την άλλη μέρα το πρωί αγοράσαμε την εφημερίδα και κοιτάξαμε για
τις αγγελίες είδαμε ότι στην αγγελία μας υπήρχε άλλος αριθμός
τηλεφώνου. Και κοιτώντας πιο προσεχτικά και τις άλλες αγγελίες είδαμε
και το χειρότερο… Το τηλέφωνο μας είχε δημοσιευτεί σε άλλη αγγελία. Θα
μου πείτε ότι αυτό δεν είναι και τόσο κακό… Δεν είναι και τόσο κακό
φυσικά εκτός αν η αγγελία λέει:
«Πραγματοποιήστε όλες τις φαντασιώσεις σας. ’γρια καλλονή έρχεται στον
χώρο σας για να κάνει πραγματικότητα κάθε φαντασίωση σας. Απόλυτη
εχεμύθεια. Τηλέφωνο επικοινωνίας …»
Ναι σωστά καταλάβατε. Το τηλέφωνο επικοινωνίας ήταν το τηλέφωνο του
σπιτιού μας. Φυσικά επικοινωνήσαμε αμέσως με την εφημερίδα που μετά από
χίλια συγνώμη μας υποσχέθηκαν ότι το λάθος θα διορθωνόταν στην επόμενη
έκδοση της εφημερίδας. Αλλά το κακό είχε γίνει… Διάφοροι άντρες
έπαιρναν τηλέφωνο όλη την ημέρα και ζητούσαν την άγρια καλλονή…
Το τηλέφωνο χτυπούσε για ακόμα μια φορά. Το σήκωσα ελπίζοντας αυτή την φορά να ήθελαν εμένα και όχι κάποια γυναίκα για ραντεβού.
«Παρακαλώ» είπα προσπαθώντας να είμαι ήρεμη.
«Ναι… Παρακαλώ θα ήθελα να κλείσω ένα ραντεβού…» άκουσα από την άλλη άκρη της γραμμής.
“Γαμώτο όχι πάλι!” σκέφτηκα και πήγα να επαναλάβω την φράση που έλεγα
όλη μέρα: “Λάθος κάνετε κύριε…” αλλά πριν προλάβω να πω οτιδήποτε αυτός
με πρόλαβε…
Εγγραφείτε για να διαβάσετε περισσότερα... |
|
Διαβάστε περισσότερα...
|
|
|
Γράφει ο/η Ανώνυμος
|
Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πως ήρθαν έτσι τα πράγματα και κάνω αυτό που κορόιδευα όλη μου τη ζωή. Σπούδασα τόσα χρόνια εδώ και στο εξωτερικό, για να καταντήσω στο τέλος δημόσιος υπάλληλος. Βγάζω τα μάτια μου σε ένα κομπιούτερ όλη τη μέρα, χωρίς να έχει καμία σχέση με την ειδικότητα μου ούτε με τις σπουδές μου. Και να πείτε ότι βγάζω λεφτά, ίσα που καλύπτω τις βασικές μου ανάγκες. Ευτυχώς τώρα έχω βρει το κόλπο για να κάνω λούφα, χωρίς να με παίρνουν χαμπάρι.
Οι περισσότεροι την κάνουν δήθεν για ένα καφεδάκι και χάνονται με τις ώρες, ή πηγαίνουν δήθεν για δουλειά σε κάποιο άλλο γραφείο και κολλάνε. Έχω δει να τους κάνουν τσακωτούς οι προϊστάμενοι τόσες φορές και να ακούνε τα κερατά τους κάθε φορά. Δεν είχα σκοπό να την πατήσω κι εγώ έτσι. Έσπασα το κεφάλι μου και βρήκα τελικά την πιο καλή λύση:
Στην υπηρεσία μας υπάρχει ένα απομονωμένο δωματιάκι όπου είναι ένα ξεχασμένο φωτοτυπικό μηχάνημα. Το πώς και το γιατί ξέμεινε, αφού όλα πια γίνονται με τη βοήθεια των υπολογιστών, δεν ξέρω. Πάντως κανείς δεν το χρησιμοποιεί, και αγνοούσα την ύπαρξη του μέχρι που μια φορά το ανακάλυψα εντελώς τυχαία όταν χάθηκα ψάχνοντας για απομακρυσμένη τουαλέτα Αμέσως κατάλαβα ότι εκεί μπορούσα άνετα να την αράζω για όση ώρα μου έκανε κέφι χωρίς ποτέ κανείς να αναρωτηθεί τι έκανα και πού ήμουν. Από τότε, όποτε ζαλίζομαι από τη δουλειά, ή όποτε απλώς μου τη δίνει, παίρνω παραμάσχαλα ένα μάτσο φακέλους και την κάνω για το καταφύγιο μου.
Εκεί καπνίζω το τσιγαράκι μου με την ησυχία μου, διαβάζω την εφημερίδα μου αν γουστάρω, ή παίζω και το πουλάκι μου άμα λάχει. Κανείς δεν πρόκειται να με αναζητήσει ούτε και δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Έτσι κι αλλιώς στο δημόσιο κανείς δεν ενδιαφέρεται για ό,τι κάνουν οι άλλοι, ούτε πολύ περισσότερο που στο διάολο βρίσκεται την κάθε στιγμή. Τα είχα λοιπόν όλα τακτοποιημένα, μόνο που παρέλειψα μια μικρή λεπτομέρεια. Νόμιζα ότι ήμουν ο μόνος που χρησιμοποιούσα το χώρο αυτό για λούφα. Ήταν και άλλοι που το ήξεραν, αν και το χρησιμοποιούσαν για εντελώς διαφορετικό λόγο. Για να είμαι πιο σαφής, δεν ξέρω αν ήταν πολλοί αυτοί που σύχναζαν στον εν λόγω χώρο. Εγώ το μόνο που βρήκα ήταν μια παράξενη φωτοτυπία που είχε παραπέσει κάτω από το μηχάνημα. Και ήταν παράξενη γιατί δεν αφορούσε κάποιο υπηρεσιακό έντυπο, ούτε καν για ιδιωτική χρήση, δήλωση του νόμου 105 για παράδειγμα. Αυτό που απεικόνιζε ήταν ένας κώλος γυναικείος, και μάλιστα από τους καλύτερους που έχω δει, ακόμα και σε περιοδικά αυτού του τύπου. Παρ\' όλο που η εκτύπωση ήταν ασπρόμαυρη και η ευκρίνεια δεν ήταν και η καλύτερη που θα μπορούσε να υπάρξει, ήταν και ελαφρά κουνημένη, ένιωσα να καυλώνω. Την έκρυψα στην εσωτερική τσέπη του σακακιού μου και τράβηξα μερικές περιποιημένες μαλακίες στο σπίτι, χαζεύοντας την φωτοτυπία. Αναρωτιόμουν σε ποια γκόμενα να ανήκει αυτό το κωλαράκι, όμως το γεγονός με έβαλε σε σκέψεις. Μήπως με είχε πάρει χαμπάρι κάποιος και μου έκανε κάποιο αρρωστημένο αστείο; Ή συνέβαινε κάτι άλλο σοβαρότερο! Έφτασα μάλιστα στο σημείο να αποφεύγω την κρυψώνα μου νια λίγες μέρες.
Εγγραφείτε για να διαβάσετε περισσότερα... |
|
Διαβάστε περισσότερα...
|
|
|
Γράφει ο/η Γιάννα
|
Είμαι η Γιάννα και εργάζομαι σε μια δημόσια υπηρεσία.
Πριν ένα χρόνο στο τμήμα ήρθε ο Μάριος... πριν δούλευε σε κάποιο άλλο τμήμα, τον γνώριζα αλλά λέγαμε απλά ένα γεια. Ψηλός και πολύ αθλητικός τύπος , πάντα πολύ απλά ντυμένος, από τους άντρες που μάλλον δεν τους κοιτάς δεύτερη φορά.
Ήρθε λοιπόν στο τμήμα και έπρεπε να συνεργαστούμε πιο στενά για θέματα τις δουλειάς σε καθημερινή βάση. Εγώ είμαι αρραβωνιασμένη με τον Νίκο και είναι μάλλον αδιευκρίνιστο το πότε θα παντρευτούμε παρόλο που τα πάμε πάρα πολύ καλά ως ζευγάρι και μένουμε μαζί... εκείνος είναι παντρεμένος με δυο παιδιά.
Μετά από κανένα μήνα άρχισα να τον συμπαθώ πολύ μιας και είναι ιδιαίτερα ευχάριστος ως τύπος, με πολύ χιούμορ και ιδιαίτερο στιλ... άρχισα επίσης να προσέχω ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα το οποίο στην αρχή είχε το στιλ... γυμνασιακής κόντρας... ένα φλερτ πολύ περίεργο για την ηλικία μας(35+)... παρόλα αυτά άρχισα να καταλαβαίνω ότι του αρέσω... και το πιο περίεργο είναι ότι άρχισε να μου αρέσει και μένα... άρχισε να με παίρνει τακτικά τηλέφωνο και να μιλάμε και εκτός δουλειάς... όπου κάποια στιγμή για καληνύχτα μου έστειλε φιλιά ... παντού... όταν τον ρώτησα τη εννοούσε μου είπε ότι δεν φαντάζομαι τι ακριβώς μπορεί να κάνει για μένα...
Επί μια εβδομάδα λάμβανα στο κινητό μου τα πιο καυλιάρικα μηνύματα που θα μπορούσα να φανταστώ από οποιονδήποτε και ειδικά από αυτό το άτομο... κάθε μέρα στη δουλειά τον κοίταγα και ενώ ήταν ιδιαίτερα τυπικός έβλεπα το βλέμμα του να με ακολουθεί ... κάποια στιγμή και ενώ έπρεπε να βγάλουμε μαζί κάποιες φωτοτυπίες... έκλεισε την πόρτα και με φίλησε... κόντεψα να λιποθυμήσω γιατί δεν περίμενα ότι ένα φιλί μπορεί να πει τόσα πολλά... το άλλο πρωί τυχαία βρεθήκαμε στο ασανσέρ μόνη... άρχισε να μου χαϊδεύει τα μαλλιά και να μου ψιθυρίζει όλα όσα μου έγραφε στα μηνύματα του... πόσο θα ήθελε να μου σκίσει κάθε τρύπα ... να με χύσει και να μαζέψει τα χύσια του και τα δικά μου με τη γλώσσα του... μέχρι να φτάσει το ασανσέρ... είχα γίνει απίστευτα υγρή και έτοιμη για όλα... λίγο πριν σχολάσουμε μου έστειλε ένα mail με μια ημερομηνία , ώρα και διεύθυνση... και από κάτω.. σε θέλω να σε εκεί...
Πέρναγαν απίστευτες σκέψεις από το μυαλό μου ... αν είναι σωστό , αν μου αρέσει όντως τόσο πολύ , αν πρέπει να αφήνεις την καύλα να σε οδηγεί κ. α πολλά. είχα όμως και απίστευτη περιέργεια για το αν εννοούσε όσα έλεγε...
Το κανόνισα λοιπόν και ήμουνα εκεί ... ήταν ένα ξενοδοχείο... ήταν ήδη εκεί και με περίμενε... η καρδιά μου έτρεμε... όμως θα έφτανα ως το τέλος... άρχισε να με γδύνει... και να φιλάει κάθε χιλιοστό του κορμιού μου... με φίλαγε και με δάγκωνε ταυτόχρονα... άκουγα την ανάσα του και με κλειστά τα μάτια είχα παραδοθεί... άρχισε να φιλάει την κοιλιά μου και να κατεβαίνει όλο και πιο κάτω... είχα ξυρίσει πολύ προσεκτικά το μουνί μου και είχα προετοιμάσει και την κωλοτρυπίδα μου για το ενδεχόμενο που θα πραγματοποιούσε όσα είχε πει... ένιωσα στην αρχή την γλώσσα του να με γλύφει απαλά και μετά να με δαγκώνει ... να με γλύφει πάλι και μετά να με δαγκώνει πιο δυνατά ... ούρλιαζα από τρελή καύλα και πόνο εναλλάξ... άρχισε να βάζει τα δάχτυλα του στην τρύπα μου και να με ρωτάει αν μου αρέσει , αν θέλει πολύ ξέσκισμα το μουνί μου και αν θέλω να γίνω η πουτάνα του , να με κάνει ότι θέλει , όποτε θέλει... να γίνω σκλάβα του και να είναι ο κύριος μου...
Εγγραφείτε για να διαβάσετε περισσότερα... |
|
Διαβάστε περισσότερα...
|
|
|
Γράφει ο/η Ανώνυμος
|
Ήταν Παρασκευή απόγευμα κι εγώ σκυμμένος πάνω σε εκατοντάδες χαρτιά προσπαθούσα ν' ανακαλύψω ένα λογιστικό λάθος που υπήρχε στη μισθοδοσία της εταιρίας που εργάζομαι σαν βοηθός λογιστή. Οι υπόλοιποι συνάδελφοι ένας ένας μου εύχονταν καλό Σαββατοκύριακο και αποχωρούσαν με φωνές και γέλια. Είχα μείνει μόνος, έκανε αφόρητη ζέστη. Το πουκάμισο μου είχε γίνει μούσκεμα στον ιδρώτα. Το 'βγαλα και το κρέμασα σε μια καρέκλα. Έτσι κι αλλιώς σκέφτηκα αν δεν βρω το λάθος με βλέπω να περνάω το Σαββατοκύριακό μου εδώ μέσα. Δεν ξέρω πόση ώρα είχε περάσει όταν έξω από το γραφείο άκουσα θόρυβο. Σήκωσα τα μάτια. Στην ανοιχτή πόρτα στεκόταν μια νεαρή κοπέλα. Την κοίταξα έκπληκτος.
«Ψάχνω τον κύριο Παρασκευόπουλο μου είπε. «Είμαι η κόρη του».
Δεν της απάντησα αμέσως όχι γιατί δεν γνώριζα τον κύριο Παρασκευόπουλο, αφού είναι προϊστάμενος του λογιστηρίου και φυσικά δικός μου, αλλά γιατί έμεινα με το στόμα ορθάνοιχτο να θαυμάζω αυτό το υπέροχο πλάσμα. Τα μάτια μου καρφώθηκαν στο μουτράκι της. Ένα θαυμάσιο πανέμορφο μουτράκι με δύο υπέροχα γαλάζια ματάκια που μέσα τους καθρεφτιζόταν ταυτόχρονα η πονηριά κι η αθωότητα. Τα μαλλιά της ολόισια και μακριά χύνονταν σαν χρυσός καταρράκτης πάνω στους γυμνούς της ώμους ενώ τα χειλάκια της κατακόκκινα έμοιαζαν σαν λίγο πριν να ‘χε φάει κεράσια.
Με κοίταξε παραξενεμένη που τόση ώρα δεν της απάντησα σε μια τόσο απλή ερώτηση. Θα νομίζει, σκέφτηκα, πως είμαι κανένας ηλίθιος.
«Ναι πως», της απάντησα κομπιάζοντας. «Ο κύριος Παρασκευόπουλος εργάζεται εδώ σ’ αυτό το γραφείο αλλά είναι καμιά ώρα που ‘φυγε. Παρασκευή σήμερα και…».
Όση ώρα της μιλούσα το πανέξυπνο μουτράκι της ερευνούσε το γραφείο.
«Κρίμα», απάντησε. «Τον ήθελα για κάτι σημαντικό. Θ’ αναγκαστώ να τον δω το βράδυ σπίτι. Ελπίζω να μην σας καθυστέρησα κύριε Σταύρο».
Έκανε μεταβολή και ετοιμαζόταν να φύγει. Ή τώρα ή ποτέ, σκέφτηκα. Αυτό το μουνάκι δεν πρέπει να πάει χαμένο χωρίς τουλάχιστον να δώσω μάχη.
«Δεσποινίς» της φώναξα. Γύρισε και μου ’ριξε ένα βλέμμα που με αναστάτωσε.
«Που ξέρετε ότι με λένε Σταύρο;» τη ρώτησα γεμάτος περιέργεια.
«Μα σας είπα», μου απάντησε ανασηκώνοντας τους υπέροχους ώμους της. «Ο κύριος Παρασκευόπουλος, ο προϊστάμενός σας είναι πατέρας μου. Σπίτι μιλάει τακτικά για σας».
Η περιέργειά μου τινάχτηκε στα ύψη. Αυτός ο εκπληκτικός μούναρος ήξερε για μένα κι εγώ μέχρι πριν λίγο αγνοούσα την ύπαρξή του.
«Και τι λέει για μένα ο πατέρας σας;» τη ρώτησα με καμάρι.
Έκανε μερικά βήματα και στάθηκε δίπλα στη δερμάτινη πολυθρόνα. «Αρκετά», μου αποκρίθηκε. «Τόσα που θα μας έπαιρναν αρκετές ώρες για να τα απαριθμήσω. Αν και τα περισσότερα δεν είναι κολακευτικά. Ξέρετε τώρα εσείς τι γνώμη έχουν οι προϊστάμενοι για τους υφιστάμενους τους. Σας λέει για παράδειγμα τεμπέλη, ανεπρόκοπο και τσαπατσούλη».
Εγγραφείτε για να διαβάσετε περισσότερα... |
|
Διαβάστε περισσότερα...
|
|
|
<< Αρχική < Προηγ. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Επόμ. > Τελευταία >>
|
| Αποτελέσματα 7 - 12 από 128 |
